Yeşil Renkli Gözler Daha Güzel Günler Görebilir Mi?

Yazan: stiella -
Güneşin her sabah yoksula umut, aça aş olan ışıkları bu sabah da yüzünü büsbütün kaplamıştı. Yatağının hemen önünde tık tık sesleri kesilmeyen bir saat, akrebinin arkasında yedi rakamı… Şaşılacak bir şey yoktu. Her günkü sabahlar işte. Kafasını yeniden yastığa koymaktan korkarcasına bir ileri bir geri atıldı ve yatağın büyüsünden kurtularak pencereyi açtı. Güneş pencerenin önünü mesken tutmuş gibiydi. Genç adam bu durumdan hoşnut olmamış olacak ki derhal kapıya yöneldi, yüzünü temizlediğini sandığı bir avuç suyu yüzüne çarptı. Yüzünde kirli lekeler ve bir önceki günün yorgunluğu vardı. Genç adam bu durumu bilmiyordu çünkü lavabonun üstündeki ayna da dahil olmak üzere evde ayna kalmamıştı. Bu bir gücün zorlaması sonucuyla değil, genç adamın kendi isteğiyle yarattığı bir durumdu. Üstünü giydi, kemerini sıktı ve vestiyerde asılı bulunan sanki vücudunun bir parçası gibi davrandığı şapkasını başına geçirdi. Evet, artık evden çıkabilirdi.
Yürüdü, yürüdü… Fakat nereye gittiğini sorsan kendi bile bundan bihaberdi. Çünkü hayatın koşuşturmacasını bir kenara bırakmış, bir sonucu bir nedenin doğurabileceği kanısından gün geçtikçe uzaklaşmıştı. Arkadaş çevresini eskisi gibi önemsememekte, ailesine ise daha bağlı bir konumda bulunmaktaydı. Anlaşılan genç adam gün geçtikçe daha gizemli bir hale bürünüyordu.
Etraftan gelen seyyar satıcı sesleri, çocuk gülüşleri ona hayata dair hiçbir şey sunmuyordu. Kafasında kurduğu binbir düşünce onu kemirip duruyordu. O sırada gözü bir vitrine ilişti, karşısında şapkalı bir adam, kimdi o? Onu baştan aşağı süzmüştü, onunla aynı pantolonu giyiyordu, aynı ayakkabıyı yoruyordu ve hatta şapkası bile tıpatıp aynıydı. Çok geçmeden şapkasını kaldırdı, karşısındaki adamla birlikte.  Ve uzun süredir özlem duyduğu suratını bir mağaza vitrinindeki yansımasından doya doya seyretti. Yüzünde sakal, kaş eriyip gitmiş; yüzü sapsarı bir hal almıştı. Solgun yüzünü parlatabilen yemyeşil gözleri ise artık gücünü koruyamıyor ve umutsuzluğa kapılıyordu. Daha iyi günler göremeyecek miydi bu gözleri? 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Pforta,Kayseri Fen Lisesi,Okul-1

Yazan: -
Resim
       Türkçe'deki okul kelimesinin kökeni tam anlamıyla bilinmese de Fransızca  École kelimesinden esinlenilmiş olma ihtimali yüksektir.   École ise Yunanca      σχολή (skole)dan alınmış olup 'felsefe ve ders yeri' manası taşır.Lise kelimesi ise Fransızca lycee'den alınmış olup Fransızlar da bu kelimeyi Yunancadan almıştır.Aristoteles'in kurduğu okula verilen addır.Etimolojik bilgileri verme sebebimin ilki,iki kelimenin de Yunanca kökenli olması;ikincisi ise gündelik dilimizin vazgeçilmezi ve hepimizin hayatının en az 12 yılını geçirdiği 'okul'un Batı kültürüyle olan ilişkisinin açımlanma isteğidir.Batı kültüründe bilinen ilk sistematik okul,Platon'un,kapısında 'Geometri bilmeyen giremez.' yazdığı Akademisi'dir. (Ne tesadüf ki,bu kelime de günümüze miras kalmıştır.) Akademi,MS529'a kadar bir eğitim merkezi olmuş,Platon'dan sonra yüzlerce yıl boyu eğitime devam etmiştir.Kurulum hedefi ise Yunan devletini yönetecek Filozof-Kral yetişti...
Devamı

Bir Kayısı Ağacı

Yazan: Adsız -
Uzuun mu uzun bir giriş yapmayacağım çünkü çok eski bir ağaçtan bahsetmiyorum. Fakat artık olmayan bir ağaç bu, belki de hikayesini yazmaya bu yüzden heveslendim, neyse... Çocukluğumuzda az gölgesinde dinlenmedik, az tırmanmaya çalışmadık ve yüzükoyun toprağında az uzanmadık. Koskoca bir ağaçtı, hele küçük olduğumdan mıdır bilmem devasa gözükürdü bana. Hatrımda ilk kalanlardan bir parça düşüneyim, etrafı da bol bol ağaçlarla çevriliydi fakat onu diğer ağaçlardan farklı kılan bir özelliği vardı: Yapraklarıyla beraber parlayan kayısıları. Bunun içindir ki etrafındakiler birer birer kesildi, ona hiçbir şey olmadı. Birer birer arkadaşları kesildi, her biri 2 haftalık yakıt olmak uğruna kayısı ağacını bıraktı gittiler. Ama kül olana kadar da içlerinde bu sılayı sakladılar. Ağaçlar her kesildiğinde bizim kayısı ağacı da eğildi, su almaz oldu, kayısıları da söndü gitti. Eminim ağacın da duyguları vardı, özlemi vardı, sevgisi vardı. Sadece sevdikleriyle bir yaşamak istiyordu, kayısılarıyl...
Devamı

DOSTOYEVSKİ

Yazan: -
                                               DOSTOYEVSKİ   ÇOCUKLUK DÖNEMİ n Dostoyevski,di ğ er tüm Rus edebiyat devlerinin(Tolstoy,Pu ş kin,Gogol,Turgenyev,Her zen) aras ı nda toprak sahibi bir ailenin ferdi olmayan tek ki ş iydi. n Baba taraf ı Dostoyevskiler Litvanya ’ n ı n soylu ailelerindendi.Aile ad ı küçük bir köyden geliyordu.O k ö yde papazl ı k görevi üstlenen b ü y ü kbabas ı n ı n babas ı Rusya ’ ya g öç etmi ş ti . n Babas ı papaz okulunu bitirdikten sonra evden ka ç ı p t ı p e ğ itimi g ö rd ü ve doktorluk unvan ı ald ı .28 Haziran 1828 ’ de ise kendi ad ı yla birlikte,biri 8 biri 7 ya şı nda olan o ğ ullar ı Fyodor ve Mihail Dostoyevski’leri soylular aras ı na yazd ı rd ı . n T ı p,Rusya ’ da sayg ı n bir meslekti ama ki ş iye bir s ı fat veya iyi bir para kazand ı rm ı yordu.Bu sebeple Dostoyevski’ler kendilerini as...
Devamı