UMUT KAVRAMI ÜZERİNE İNCELEME

Yazan: stiella -

Serzenişlerin muhtevasının tek bir duyguya bağlanıp kalması pek mümkün değildir. Lakin bu durumun ihtiyatlı ve koskoca sayfalardan çıkmak bilmeyen bir istisnası vardır: Umut.
Nice zamanlar olmuştur nice umutlar doğmuştur ve hatta yok olmuştur su gibi akıp geçen yaşamda. Kimi insanlar acziyeti ile kimi insanlar da düş yorgunluğunda umudun timsali olmuştur. Zamanın bir bıçak edasıyla gönüllere saplandığı keskin yığıntılarda dirayetin veremediği birçok duyguyu ve sonucu umudun verebileceği düşünülmüştür. Bu umut tohum olup gönüllerde filizlendiğinde uyumak bir yana yatakta aklının derin fikirlerinden kurtulmanın ne zor olduğunu çoğu insan bilir. Hatta bazı zamanlarda, güneşin henüz dünyayı selamlamadığı zamanlarda alında boncuk gibi terlerin dizildiğini, dili tutulmuş bir şekilde yardım çığlıkları atıldığını ve korku sahnesi çerçevesinde bir ileri bir geri atılıp çoğu insanın medet umduğunu biliriz. Bu medet ilacın yan etkisi gibi umudun yan etkisidir fakat şüphesiz ki umudun beşaretinin habercisi olmuştur tecrübelerde.
Elbette ki her insanın umudu olmuştur açıklamaktan çekindiği ya da haykırarak rahatladığı. Umudum kalmadı diyen insanlara bakıldığı zaman da umuda umut bağladıkları bellidir. Umudun haddizatında insan doğası hassası yürekte neşrolduğu zaman helecanlar umut nalelerine dönüşür ve hususi tekrarlamalarla insanı büsbütün temizler kötülüklerden. Aklın ikmali ile hasretin devamlılığını kesin eder. Belki de en büyük yan etkisi budur umudun. Sevginin ve selametin vehminin iştirakı olup parlar bir yıldız niteliğinde düşler semasında, gözlerden süzülen yaşlar mahiyetinde, akrep ve yelkovan olarak saatin latif resminde yer alır umursamadan onca olumsuzluğu. İnsanlara adını vermeyi de bilir mihnet olur bir anda. Lakin umuttur bu gitmek bilmez sayfalardan, ellerden ve aslında hayattan.
Umudun tesliminin sıkışık bir zaman kırıntısında mana bulması beklenmemelidir. Özünde bir ur gibi saplanıp kaldığı fakat her daim güç verdiği açıktır. Sessiz silsileler de umudun tarifinin mutluluk olduğunu da belli etmek gerekir.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Pforta,Kayseri Fen Lisesi,Okul-1

Yazan: -
Resim
       Türkçe'deki okul kelimesinin kökeni tam anlamıyla bilinmese de Fransızca  École kelimesinden esinlenilmiş olma ihtimali yüksektir.   École ise Yunanca      σχολή (skole)dan alınmış olup 'felsefe ve ders yeri' manası taşır.Lise kelimesi ise Fransızca lycee'den alınmış olup Fransızlar da bu kelimeyi Yunancadan almıştır.Aristoteles'in kurduğu okula verilen addır.Etimolojik bilgileri verme sebebimin ilki,iki kelimenin de Yunanca kökenli olması;ikincisi ise gündelik dilimizin vazgeçilmezi ve hepimizin hayatının en az 12 yılını geçirdiği 'okul'un Batı kültürüyle olan ilişkisinin açımlanma isteğidir.Batı kültüründe bilinen ilk sistematik okul,Platon'un,kapısında 'Geometri bilmeyen giremez.' yazdığı Akademisi'dir. (Ne tesadüf ki,bu kelime de günümüze miras kalmıştır.) Akademi,MS529'a kadar bir eğitim merkezi olmuş,Platon'dan sonra yüzlerce yıl boyu eğitime devam etmiştir.Kurulum hedefi ise Yunan devletini yönetecek Filozof-Kral yetişti...
Devamı

Bir Kayısı Ağacı

Yazan: Adsız -
Uzuun mu uzun bir giriş yapmayacağım çünkü çok eski bir ağaçtan bahsetmiyorum. Fakat artık olmayan bir ağaç bu, belki de hikayesini yazmaya bu yüzden heveslendim, neyse... Çocukluğumuzda az gölgesinde dinlenmedik, az tırmanmaya çalışmadık ve yüzükoyun toprağında az uzanmadık. Koskoca bir ağaçtı, hele küçük olduğumdan mıdır bilmem devasa gözükürdü bana. Hatrımda ilk kalanlardan bir parça düşüneyim, etrafı da bol bol ağaçlarla çevriliydi fakat onu diğer ağaçlardan farklı kılan bir özelliği vardı: Yapraklarıyla beraber parlayan kayısıları. Bunun içindir ki etrafındakiler birer birer kesildi, ona hiçbir şey olmadı. Birer birer arkadaşları kesildi, her biri 2 haftalık yakıt olmak uğruna kayısı ağacını bıraktı gittiler. Ama kül olana kadar da içlerinde bu sılayı sakladılar. Ağaçlar her kesildiğinde bizim kayısı ağacı da eğildi, su almaz oldu, kayısıları da söndü gitti. Eminim ağacın da duyguları vardı, özlemi vardı, sevgisi vardı. Sadece sevdikleriyle bir yaşamak istiyordu, kayısılarıyl...
Devamı

DOSTOYEVSKİ

Yazan: -
                                               DOSTOYEVSKİ   ÇOCUKLUK DÖNEMİ n Dostoyevski,di ğ er tüm Rus edebiyat devlerinin(Tolstoy,Pu ş kin,Gogol,Turgenyev,Her zen) aras ı nda toprak sahibi bir ailenin ferdi olmayan tek ki ş iydi. n Baba taraf ı Dostoyevskiler Litvanya ’ n ı n soylu ailelerindendi.Aile ad ı küçük bir köyden geliyordu.O k ö yde papazl ı k görevi üstlenen b ü y ü kbabas ı n ı n babas ı Rusya ’ ya g öç etmi ş ti . n Babas ı papaz okulunu bitirdikten sonra evden ka ç ı p t ı p e ğ itimi g ö rd ü ve doktorluk unvan ı ald ı .28 Haziran 1828 ’ de ise kendi ad ı yla birlikte,biri 8 biri 7 ya şı nda olan o ğ ullar ı Fyodor ve Mihail Dostoyevski’leri soylular aras ı na yazd ı rd ı . n T ı p,Rusya ’ da sayg ı n bir meslekti ama ki ş iye bir s ı fat veya iyi bir para kazand ı rm ı yordu.Bu sebeple Dostoyevski’ler kendilerini as...
Devamı